Broadlyhttps://broadly.vice.com/nlRSS feed for https://broadly.vice.comnlSat, 19 Jan 2019 09:00:00 +0000<![CDATA[Ik kan mijn bed niet uitkomen zonder eerst te masturberen]]>https://broadly.vice.com/nl/article/kzvdy9/ik-kan-mijn-bed-niet-uitkomen-zonder-eerst-te-masturberenSat, 19 Jan 2019 09:00:00 +0000In dit nieuwe jaar onderzoekt Broadly hoe we de motivatie vinden voor de moeilijke missies die ons allemaal te wachten staan – zoals uit bed komen . Daarom introduceerden we deze maand ‘Getting Out of Bed,’ een serie vol verhalen over alle dingen die te maken hebben met rust en veerkracht.

Ik begon met masturberen toen ik vijf jaar oud was. Zoals de meeste mensen die nog niet volgroeid zijn, had ik geen idee waar ik mee bezig was. Het enige wat ik zeker wist, was dat het fijn voelde. Ik wist ook dat ik mijn problemen ermee kon oplossen. Het bood afleiding als ik me verveelde, maakte me rustig als ik bang was en zorgde ervoor dat verdrietige dingen – zoals de scheiding van mijn ouders of de verhuizing van mijn beste vriendin – ineens een stuk minder verdrietig leken. Zo begon ik het altijd te doen. Nu, 20 jaar later, lukt het me niet om uit bed te komen voordat ik klaarkom.

Als ik een schatting moest maken, zou ik zeggen dat ik 360 van de 365 dagen in het jaar begin met een orgasme. In sommige gevallen is dat orgasme het resultaat van seks, maar meestal doe ik het werk zelf. Zelfs als ik met mijn partner slaap, wrijf ik mezelf vlug tot een hoogtepunt als hij onder de douche staat of nog voor hij wakker wordt.

Dit betekent absoluut niet dat ik geen interesse heb in hem of in seks (ik vind het alle twee ook nadat ik klaarkom nog leuk). Het heeft simpelweg te maken met het feit dat ochtendmasturbatie voor mij een heel belangrijke en specifieke rol in mijn leven is gaan spelen. Het maakt me wakker, verbetert mijn humeur en vermindert mijn stress precies genoeg om als een functioneel mens door het leven te gaan zodra ik mijn dekens van me af sla. Als ik het niet doe, ben ik niks waard. Ik voel me angstig, depressief en uitgeput. Mijn hersens weigeren gewoon te werken, waardoor ik een complete zombie ben tot het moment dat die drie koppen koffie inkicken.

Maar ik ben niet de enige die haar dagen zo begint. Rebecca*, een 28-jarige chef-kok die ik heb ontmoet in een sekspositieve Facebookgroep, vertelt me dat ze ook elke ochtend masturbeert.

“Ik kan niet anders,” zegt ze. “Het geeft me de motivatie om mijn bed uit te springen en aan mijn dag te beginnen – alsof alle vermoeide energie uit mijn lichaam komt.” Als ze er een ochtend niet aan toekomt, gaat ze daar beter mee om dan ik. Toch zegt ze dat het de rest van haar dag een stuk makkelijker maakt als ze het wel doet.

Mijn partners en ik hebben mijn gewoonte om ’s ochtends te masturberen nooit als een probleem gezien. Voor ons is het niet meer dan een van mijn eigenschappen. Toch heb ik nooit echt kunnen begrijpen waarom ik het precies doe. Waarom worden de meeste mensen wakker van koffie, een warme douche of lichaamsbeweging, terwijl ik ’s ochtends drie tot vijf minuten met mijn clitoris in de weer moet zijn?

Om hierachter te komen nam ik contact op met Holly Richmond, een somatisch psycholoog en sekstherapeut. Als het aankomt op ochtendrituelen, is masturbatie volgens Richmond niet anders dan de dingen die de meeste mensen doen om wakker te worden. Ze vertelt me dat ze klanten van alle genders heeft die na het wakker worden meteen masturberen om zich gezond, helder en functioneel te kunnen voelen. Het enige verschil is dat hier minder openlijk over wordt gepraat dan over koffie en rekoefeningen.

“We hebben snel de neiging om seks en genot buiten beschouwing te laten wanneer we het hebben over dingen die goed zijn voor je gezondheid. Dat is jammer, want ze zijn net zo gezond (misschien zelfs wel gezonder) dan de meeste andere gewoonten die mensen hebben wanneer ze aan hun dag beginnen,” legt Richmond uit. “Het is een volkomen gezond ritueel, alleen in plaats van je in het zweet te werken of jezelf op te peppen met cafeïne, doe je het met genot.”

En er zijn behoorlijk wat redenen waarom mensen eerder voor een orgasme kiezen dan voor koffie.

“Aan de ene kant doe ik het omdat ik mezelf dan in toom kan houden als ik heterojongens om me heen heb. Maar aan de andere kant doe ik het ook omdat het oprecht mijn humeur verbetert,” vertelt muzikant en beeldend kunstenaar Daniel Crook me. “Iedereen die me weleens heeft gezien voordat ik ’s ochtends ben klaargekomen, kan bevestigen dat het een ander persoon van me maakt.”

Charlie McGuire, een barista uit Californië, zegt dat hij het doet omdat hij vaak depressief en angstig wakker wordt. Masturberen en het kijken van porno helpen hem echter om die gevoelens wat meer los te laten. “Het eerste wat ik voel als ik mijn ogen open is een mix van paniek en uitputting,” legt hij uit. “Maar masturberen helpt me om rustig te worden, terwijl het me ook meteen wakker maakt. Het werkt zoveel beter dan een wekker.”

Dit heeft volgens Richmond te maken met het feit dat er tijdens het masturberen een hele stroom aan hormonen en neurotransmitters vrijkomen in je lichaam, wat ervoor zorgt dat je in de energieke, vrolijke en gefocuste toestand terechtkomt die je nodig hebt om de ochtend draaglijk te maken. De oxytocine, endorfine en dopamine die vrijkomen tijdens een orgasme verbeteren de gemoedstoestand, kalmeren angstgevoelens, verminderen de twijfel aan jezelf, verhogen de focus en dragen bij aan een enthousiast gevoel. Tegelijkertijd heeft adrenaline hetzelfde effect op je zenuwstelsel als een shot espresso, waardoor je je direct wakkerder voelt. Zelfs als je niet klaarkomt, kan spelen met jezelf je helpen om je lichaam en geest met elkaar te verbinden. Dit meditatieve effect verbetert je zelfvertrouwen en geeft je een stabiel begin van de rest van je dag. Daarnaast helpt het je bloedsomloop op gang te krijgen.

Volgens klinisch seksuoloog Shannon Chavez wordt er dankzij de kleine hoeveelheid lichaamsbeweging die nodig is om tot je hoogtepunt te komen zelfs zuurstofrijk bloed naar je spieren en zenuwen gepompt, waardoor stress en spanning op dezelfde manier worden losgelaten als tijdens het sporten.

“De ademhalingsritmes, de beweging in het lichaam en de fysieke stimulatie door masturbatie zorgen ervoor dat het zenuwstelsel ontwaakt,” legt Chavez uit. “Net als het doen van sportoefeningen, kan dit je productiviteit gedurende de dag verhogen door je een goed gevoel te geven, en de focus en concentratie te vergroten.”

De combinatie van hormonen en fysieke inspanning kan daarnaast ook je cognitie verbeteren, wat de perfecte manier is om je hersens weer op gang te krijgen als je moe bent tijdens je werk. Maar als masturbatie zo’n geweldige manier is om je dag te beginnen, waarom heeft dan niet iedereen de drang om dit ’s ochtends te doen? En nog belangrijker: waarom kunnen mensen als ik juist niet zonder?

Chavez denkt dat het allemaal een kwestie van gewoonte is. “Sommige mensen hebben simpelweg een ochtendroutine voor zichzelf ontwikkeld waar masturberen een onderdeel van is,” legt ze uit. “Deze gewoonten worden bepaald door je seksuele toestand, hormoonspiegels en je mentale gesteldheid.” Anders gezegd is de kans dus groot dat mijn medemasturbeerders en ik niks waard zijn tot we klaarkomen, omdat we onze lichamen zelf hebben getraind om hierdoor wakker te worden. Het is namelijk iets wat we dag in dag uit positief voor onszelf hebben bevestigd.

Verschillen in de dagelijkse en maandelijkse testosteron-cycli van mensen kunnen ook verklaren waarom sommige mensen meer zin hebben om ’s ochtends te masturberen dan anderen. Voor sommigen piekt hun testosteronlevel ’s morgens (dit is meestal het geval bij cisgender mannen), terwijl dit bij anderen juist ’s nachts of midden op de dag gebeurt (zoals gebruikelijk is bij cisgender vrouwen). Er zijn ook mensen die zelfs meerdere pieken in 24 uur ervaren. Volgens Richmond kunnen deze pieken worden beïnvloed door dingen als stress, medicatie en iemands stemming, en kunnen ze in de loop der tijd veranderen. Als je ochtendritueel altijd hetzelfde is, betekent dit echter vaak dat je hormoonlevels dat ook zijn.

De penis, clitoris, schaamlippen en vagina beschikken allemaal over zwellichamen die uitzetten bij een hoog testosteronlevel. Dit gebeurt meestal tijdens de remslaap (deze toename van de bloedstroom kan er bovendien voor zorgen dat de vagina vochtiger wordt). Als je wakker wordt tijdens of vlak na de remslaap, is de kans groter dat je ontwaakt met een erectie, wat je meestal ook geil maakt. Iedereen is wel bekend met het fenomeen van de ochtenderectie, maar hoewel de vulva-variant hiervan een stuk minder zichtbaar is, betekent dit niet dat het minder vaak voorkomt.

Die hormonen en zwellichamen zijn allemaal leuk en aardig, maar zorgen er niet per definitie voor dat mensen er ook direct naar gaan handelen. “Zelfs als je testosteron-levels in de ochtend hoog zijn of je wakker wordt met een erectie, houdt dit niet in dat je ook meteen maar moet masturberen om uit bed te kunnen komen,” zegt Richmond. “Er zijn geen algemene regels als het aankomt op seksualiteit.”

Helaas wordt er in mijn ervaring zelden openlijk gesproken over de drang om ’s ochtends te masturberen (op wat ongeruste berichten op Quora na dan). Het is logisch dat dit gebrek aan openheid je het gevoel geeft dat je gewoonte een beetje vreemd is. Maar Richmond zegt dat het gebrek aan discussies over dit soort masturbatie geen reden tot schaamte of bezorgdheid zou moeten zijn.

“Omdat masturbatie iets seksueels is, wordt het al snel als iets abnormaals of ongezonds gezien,” legt ze uit. “Zeker als het voelt alsof je niet zonder kan. Van iemand die zegt dat ze moeten sporten, mediteren of koffiedrinken om zich functioneel te voelen, vinden we dit gedrag echter niet vreemd. Naar mijn idee slaat het nergens op dat we een bepaald soort gedrag problematiseren, terwijl het bijna precies hetzelfde is als de dingen die we normaal vinden. Iets wordt pas een probleem op het moment dat het je leven negatief beïnvloedt.”

Dat laatste is voor mij absoluut niet het geval, dus blijf ik mijn lichaam gewoon geven wat het nodig heeft: een enthousiaste en oppeppende clit-workout aan het begin van iedere dag.

*De achternaam is om privacyredenen weggelaten, maar bekend bij de redactie.

]]>
kzvdy9Isabelle Kohnorgasmeseksmasturbatieochtend
<![CDATA[Waarom Ambrien (16) met stoepkrijt de barricade opgaat tegen straatintimidatie]]>https://broadly.vice.com/nl/article/8xy4dz/waarom-ambrien-16-met-stoepkrijt-de-barricade-opgaat-tegen-straatintimidatieFri, 18 Jan 2019 13:19:21 +0000

Ambrien Moeniralam is zestien jaar, woont in Amsterdam, en krijt met felle kleuren seksistische opmerkingen op de straatstenen van onze hoofdstad. Niet omdat ze houdt van schelden of vieze dingen schrijven – zoals ‘domme blonde stoephoer’ of ‘ik wil je kut likken’ – maar omdat ze met haar project Catcalls of Amsterdam aandacht vraagt voor straatintimidatie. Iets wat goed lijkt te lukken, want we spreken haar als ze net terugkomt van een opname met lokale tv-zender AT5, en ze moet na ons gelijk weer door voor een interview met NOS. Stoepkrijt blijkt een prima wapen in de strijd tegen seksisme.

Broadly: Hey Ambrien, waarom heb je voor krijten gekozen en bijvoorbeeld niet voor spandoeken?
Ambrien: Die maak ik ook, haha! Bijvoorbeeld voor de Women’s March. Actievoeren past goed bij me, je doet het echt samen en dat vind ik leuk. Ik kwam op dit idee door Catcalls of New York, van Sophie Sandberg. Zij begon al in 2017 met seksistische opmerkingen op de straten van New York krijten, en toen ik haar benaderde voor een Nederlandse versie van dit account, gaf ze me tips. Toen Sophie een tijdje in Londen studeerde, hebben we daar samen gekrijt.

1547814838413-AmbrienxBroadly-2
Een voorbijganger kijkt toe terwijl Ambrien aan het krijten is – foto door Patrick Ebu-Mordi

Hoe moeten we straatintimidatie aanpakken, denk je? Heeft het verbod op sissen en nafluiten van de VVD bijvoorbeeld zin?
Ik vind een sisverbod op zich goed, maar met straffen alleen kom je er niet. Mensen krijgen dan misschien een boete, maar snappen niet wat ze aanrichten. Ik ben voor meer voorlichting op scholen, ook voor volwassenen. Straatintimidatie komt volgens mij door onwetendheid – veel mannen zien zichzelf als superieur en vinden dat ze het recht hebben om dit te doen. Anderen doen het gewoon omdat ze het wel grappig vinden.

Bewustzijn heb je in ieder geval weten te creëren. Zijn je ouders trots op je?
In het begin snapten ze het project niet zo goed, mijn moeder was vooral bang dat me iets zou overkomen tijdens het krijten. Nu mijn Instagram wat bekender is, zijn ze heel trots.

Dankjewel Ambrien.

]]>
8xy4dzMaartje GeelsNoor SpanjerPatrick Ebu-MordiseksismegeweldactivismeStraatintimidatie
<![CDATA[‘Upskirten’ is sinds deze week strafbaar in Engeland en Wales ]]>https://broadly.vice.com/nl/article/59vnek/upskirten-is-sinds-deze-week-strafbaar-in-engeland-en-walesThu, 17 Jan 2019 17:25:13 +0000 In Engeland en Wales is ‘upskirting’ – stiekem onder iemands rokje foto’s of video’s maken – na een strijd van achttien maanden eindelijk strafbaar geworden. Daders die zonder toestemming foto’s onder iemands kleding maken kunnen nu een gevangenisstraf van twee jaar krijgen.

De wet werd dinsdag aangenomen door het Engelse parlement en wacht nu op koninklijke ondertekening. Door deze wet zullen de meest ernstige overtreders ook in het register van zedendelinquenten terechtkomen. In Schotland is upskirting al sinds 2010 verboden.

De 26-jarige Gina Martin voerde campagne voor het strafbaar stellen van upskirting. Na ruim een jaar van “uitputtend, emotioneel en levensveranderend werk,” heeft de campagnevoerder inmiddels haar succes gevierd.

“Ik ben ontzettend blij” liet ze via Twitter weten. “We hebben de wet veranderd! Ik dacht altijd dat politiek ontoegankelijk was. Maar met doorzettingsvermogen en de juiste hulp kan je het voor elkaar krijgen. We hebben het gedaan. We hebben upskirting strafbaar gemaakt. IK BEN UITGEPUT EN ZO, ZO BLIJ!”

Martin was in juli 2017 zelf slachtoffer van upskirting, toen ze een muziekfestival bezocht. Ze was aan het wachten op een optreden van The Killers tijdens British Summer Time, toen een man zijn camera onder haar rok plaatste en “foto’s van haar kruis maakte, op klaarlichte dag,” zo schreef ze later in een artikel op de BBC.

De politie dwong de man de foto te verwijderen, maar wees Martin erop dat upskirting geen misdaad was, en dat ze dus geen aangifte kon doen. Nadat haar Facebookpost, waarin ze het incident beschreef, viral ging, zochten andere vrouwen contact met Martin om hun ervaringen met upksirting te delen. Dit zette Martin ertoe om de campagne te starten voor het verbieden van upskirting in Engeland en Wales.

“Ik was er klaar mee om het ‘te negeren,’” zei ze tegen de BBC, vlak nadat de wet was aangenomen. “Het voelde verkeerd, en het verbaasde me enorm dat upskirting nog niet als seksueel misdrijf werd gezien. Ik wilde dit voor iedereen veranderen, omdat we het op z’n minst verdienen te kunnen dragen wat we willen zonder dat iemand ongevraagd foto’s van ons maakt.”

Het verbod op upskirting was voorgesteld als een initiatiefwet, wat betekent dat een individueel parlementslid de wet heeft voorgelegd – en het geen onderdeel was van breder kabinetsbeleid. Toch kwam het bijna niet door het Engelse parlement toen een lid van de conservatieve partij, Christopher Chope – die in het verleden is beschuldigd van seksistisch gedrag – de wet blokkeerde. Hij gaf later toe dat hij niet wist wat upskirting was, en dat hij in principe altijd initiatiefwetsvoorstellen blokkeert.

Een anonieme protesteerder liet later haar ongenoegen blijken toen ze haar ondergoed voor Chope’s kantoordeur in het Engelse parlement legde.

In de Verenigde Staten is upskirting nog niet overal verboden. In Texas, New Jersey en Massachusetts – drie van het handjevol staten die de daad wel strafbaar hebben gemaakt – zijn wetten rondom upskirting pas ingevoerd nadat de privacy van het slachtoffer was geschaad.

In Nederland is eind vorig jaar een wetsvoorstel ingediend dat upskirting strafbaar stelt. Iemand die zonder toestemming stiekem onder iemands kleding een foto maakt, kan – als de wet door de Eerste en Tweede kamer is aangenomen – een geldboete of een gevangenisstraf van een jaar krijgen. Als die beelden ook worden verspreid, kan de dader een gevangenisstraf van twee jaar krijgen. Het ministerie van Veiligheid en Justitie verwacht dat dit wetsvoorstel in de loop van 2019 wordt ingevoerd.

]]>
59vnekZing TsjengMelisa Canengelandgeweldactivismeupskirting
<![CDATA[Twaalf Nederlandse mannen over het moment waarop ze feminist werden]]>https://broadly.vice.com/nl/article/d3baex/twaalf-nederlandse-mannen-over-het-moment-waarop-ze-feminist-werdenThu, 17 Jan 2019 10:29:48 +0000Mannenemancipatie, toxic masculinity, big dick energy – zomaar wat woorden die je in 2018 veel voorbij zag komen op Twitter en in de krant. Woorden die laten zien dat de wereld druk bezig is met het herdefiniëren van wat mannelijkheid eigenlijk is. Moderne mannelijkheid wordt gewikt en gewogen in reclamefilmpjes, podcastseries, televisieprogramma’s en tentoonstellingen, en ook op cursussen over mannelijkheid kan je als man terecht als je niet meer weet hoe het moet: man zijn.

Niet zelden gaat de zoektocht naar nieuwe mannelijkheid over de vraag hoe je je als man verhoudt tot vrouwen, en dan vooral: tot de problemen waar voornamelijk vrouwen mee te maken krijgen, zoals seksueel geweld, zwangerschapsdiscriminatie en loonverschil. Moeten mannen zich daar ook hard (no pun) voor maken? In een recente aflevering van de podcast Yous & Yay van rappers Yousef Gnaoui en Pepijn Lanen, bespreken de mannen of ze feminist zijn. Volgens Yousef kan dat niet: hij denkt dat mannen feministen alleen kunnen steunen vanuit een ally-positie.

Zover ik weet ben je een feminist als je vindt dat vrouwen gelijke rechten moeten hebben, en maakt het niet zoveel uit of je een man, vrouw of iets anders bent. Mijn eigen feminisme werd aangewakkerd toen ik te maken kreeg met slutshaming, maar voor mannen is dat vermoedelijk anders: zij zien of ervaren seksisme en ongelijkheid vooral via vrouwen uit hun omgeving.

Om mijn vermoeden te toetsen, vroeg ik mannen die feminist zijn wat het moment was waarop ze dat werden.

Kas (24)

Op mijn 21e heb ik me op twee huisfeestjes best wel laten gaan. Ik was dronken en gedroeg me alsof de wereld van mij was. Ik dacht dat ik met alle meisjes kon flirten en zoenen en dat ze toch wel met me mee naar huis zouden gaan.

Twee meisjes stuurden later een berichtje dat ze het niet fijn vonden hoe ik me had gedragen. Mijn eerste reactie was: stel je niet zo aan, ik mag toch gewoon flirten als ik dat wil? Toch ging ik nadenken over mijn gedrag richting vrouwen. Waarom had ik het gevoel dat ik mezelf op een feestje zoveel ruimte kon toe-eigenen, en vond ik dat iedereen daar maar mee moest instemmen? Ik realiseerde me dat mannen vaak het gevoel hebben dat ze dat kunnen doen. Sindsdien ben ik veel bescheidener naar vrouwen toe. Die twee meisjes heb ik later bedankt. Door hun berichten ben ik mezelf feminist gaan noemen.

Gijs (32)

Mijn moeder rookte vroeger altijd sigaartjes. Op een dag, ik was nog een kind, vroeg ik haar waarom ze dat deed en of het niet iets was wat alleen mannen deden. Ze antwoordde: “Hoezo zouden mannen dat wel mogen doen, en ik niet?” Toen zag ik in dat het inderdaad oneerlijk zou zijn. Ook al was ik nog heel jong, ik realiseerde me op dat moment dat bepaalde dingen voor mannen vanzelfsprekend zijn, terwijl die voor vrouwen ingewikkelder liggen.

Nick (30)

Tijdens mijn studie Film- en Televisiewetenschap moesten we een tekst lezen van Laura Mulvey over de male gaze [het idee dat bijna alle films gemaakt worden vanuit een mannelijk perspectief, en vrouwenrollen alleen maar in dienst staan van die blik, red]. Ik merkte dat veel mensen in de klas het een aanstellerige tekst vonden. Toen ik nadacht over wat ik zelf consumeerde aan films en televisieseries, besefte ik dat Laura Mulvey gelijk had. Alles wat ik met mannelijke vrienden keek, was gericht op hoe mannen in de wereld staan.

Ik keek series zoals The Sopranos en The Wire – absolute topseries, maar er zat wel in elke aflevering minstens een blote tiet, en dat was geen functioneel naakt. Ook las ik ergens dat vrouwelijke personages in films meestal alleen praten over mannen. Ik ging mijn eigen favoriete films opnieuw kijken en dacht: jezus, dat is inderdaad zo. Het was best een shock om erachter te komen dat alle dingen die ik keek vooral witte-mannen-dingen waren.

Zakaria (28)

Toen ik tien was deed ik vaak boodschappen voor mijn moeder. Op een dag vroeg ze me om maandverband te kopen. Ik, als Marokkaans jongetje, schaamde me rot. Al mijn Marokkaanse vriendjes deden er heel lacherig over. Maar na drie keer maandverband te kopen was het voor mij normaal. Ik wist precies welke ik moest halen, en welke de supermarkt verkocht. Ik kende ze allemaal: de versie voor ‘s nachts, de normale versie, en hoeveel druppeltjes er op de verpakking moest staan. Een ding wist ik toen zeker: ik ben een feminist.

Jeroen (31)

Een paar jaar geleden begon ik als regisseur in de reclamewereld. Ik zat bij een productiehuis met voornamelijk mannelijke regisseurs, maar ook met twee vrouwen. Het viel me op dat de enige dingen die zij mochten maken altijd over ‘iets in de keuken’ of inlegkruisjes gingen. Nooit een commercial over auto’s of bier – dat zouden mannendingen zijn.

Ook humor wordt niet snel door een vrouw geregisseerd. Een van die vrouwelijke regisseurs vertelde dat ze het superstom vond om van die gezapige commercials maken – biercommercials zijn vaak wat spannender en grappiger. Tegenwoordig is het wel een soort trend, zo van: cool, we hebben een vrouwelijke regisseur. Maar vooralsnog mogen zij alleen reclames maken over kleding of geurtjes. Achter negentig procent van wat je op televisie ziet, zit een man. Het is een soort ongelijkheid die niet echt wordt erkend en waar mensen makkelijk overheen praten.

Jasper (24)

Sinds drie jaar noem ik mezelf feminist en dat komt eigenlijk door Twitter. Het viel me op hoe mannen op dit platform op een betuttelende en denigrerende toon naar en over vrouwen praten. Als Stella Bergsma bijvoorbeeld haar mening over iets geeft, noemen mannen haar ‘meisje’. Terwijl er nooit een vrouw is die een man ‘jongetje’ noemt.

Stephan (37)

Vier jaar geleden fietste mijn vrouw vanuit het centrum naar ons huis. De kortste route is zestien minuten, maar ze deed er langer over. Toen ze thuiskwam vroeg ik hoe dat kwam. Ze antwoordde dat ze was omgefietst om niet door het park te hoeven. Pas toen ik doorvroeg besefte ik dat dat voor haar gevaarlijk kon zijn. Toen ik daarna aan andere vrouwen vroeg of zij dat ook deden, bleek het voor hen een soort ongeschreven regel te zijn om niet in het donker door een park te fietsen. Als zoiets bij mannen zou gebeuren, was het probleem denk ik allang besproken of opgelost. Voor mij was dat een openbaring: sommige fietspaden zijn op bepaalde tijden dus alleen voor mannen veilig.

Rafick (25)

Op mijn achtste voelde ik me voor het eerst feminist. Ik was met mijn ouders bij mijn grootvader in Gelderland en we reden langs de oude school van mijn moeder. Ze vertelde dat ze na de basisschool het advies kreeg om naar de bloemkool- of spinazieschool te gaan. Daar zou ze leren hoe ze een huisvrouw moest zijn.

Het was niet vanzelfsprekend dat je als meisje de mogelijkheden kreeg om je te ontwikkelen op een manier zoals jij dat zelf wilde. Ik dacht toen meteen: dit is lullig, want mama is zo slim. Het was de eerste keer dat ik die ongelijkheid echt voelde. Uiteindelijk is mijn moeder VWO gaan doen en heeft ze cum laude haar diploma gehaald.

Jelle (22)

In de zomer van 2017 had ik een doorbraakmoment. Door het schandaal rond de Duitse dj Konstantin, medeoprichter van het label Giegling, kwam seksisme in de dj-wereld aan het licht. Konstantin had in een interview gezegd dat mannelijke dj’s per definitie beter zijn dan vrouwelijke. Vervolgens ontstonden er initiatieven om meer vrouwelijke dj’s te boeken. Ik was verbaasd dat dat nog nodig was; ik kon niet geloven dat er mensen waren die vonden dat vrouwen minder goed konden draaien. Voor mij was dat een eye-opener. Ik doe ook soms boekingen voor feesten, en zorg er nu altijd voor dat er vrouwen in de line-up staan.

Julius Thissen (25)

Een groot deel van mijn leven heb ik doorgebracht als vrouw. Toen ik uit de kast kwam als trans man, stond ik aan de andere kant van het patriarchaat. Ik ervoer ineens privileges die ik daarvoor nooit had gehad; in gesprekken word ik minder vaak onderbroken, en op straat heb ik niet meer te maken met ongewenst intimiderend gedrag van mannen. Ineens werd mij duidelijk welke privileges ik heb als witte hoogopgeleide man. Tijdens mijn transitie begonnen mannen tegen mij op een oneerbiedige manier over vrouwen praten. Zo van: nu ben je een van ons, en mag je met ons vrouwonvriendelijk zijn. Ik identificeer me nu als man, maar ik ga nooit aan die sociale verwachting van mannen meedoen. Deze ervaring zorgde er juist voor dat ik de urgentie voelde om me uit te spreken als intersectioneel feminist en activist.

Bram (20)

Ik kwam erachter dat ik feminist ben toen ik anderhalf jaar geleden begon aan mijn studententijd. In de kringen waarin ik terecht kwam, ontdekte ik dat er veel conservatieve ideeën bestonden over seksualiteit. Om me heen zag ik de dubbele seksuele moraal: vrouwen die veel seks hadden werden als slet gezien, terwijl mannen met veel bedpartners juist cool waren. Ik vond dat heel hypocriet en raar, en dus besloot ik mezelf feminist te noemen.

Hjalmar (22)

Op mijn zeventiende schreef ik voor Expreszo, een lhbt+-magazine voor jonge mensen. Daarvoor interviewde ik filmmaker en activist Shane Bitney Crone over zijn documentaire It Could Happen to You. Daarin vertelt hij hoe hij zijn vriend verloor, maar van zijn schoonfamilie niet naar de begrafenis mocht komen omdat hij homo was. Dat raakte me enorm, ook omdat ik zelf gay ben. Tijdens het interview zei hij: “Je hoeft niet per se met spandoeken de straat op te gaan. Alleen al door je persoonlijk verhaal te delen, kun je mensen helpen.” Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat ik mezelf feminist kon noemen.

]]>
d3baexMilou DeelenNoor SpanjerFeaturesfeminismeseksismecultuurMannelijkheidmannenemancipatie
<![CDATA[Hoe je uit bed komt als je depressief bent]]>https://broadly.vice.com/nl/article/vba9zy/hoe-je-uit-bed-komt-als-je-depressief-bentTue, 15 Jan 2019 13:52:25 +0000 In dit nieuwe jaar onderzoekt Broadly hoe we de motivatie vinden voor de moeilijke missies die ons allemaal te wachten staan – zoals uit bed komen. Voor dit artikel vroegen we mensen die er verstand van hebben wat je kan doen om jezelf uit bed te krijgen, als je daar door depressieve klachten helemaal geen zin in hebt.

Het kan misschien voelen alsof je de enige bent die worstelt om je emoties in toom te houden, maar dat is niet zo. In Nederland krijgt 1 op de 5 volwassen mensen ooit in haar of zijn leven te maken met depressie, en in de Verenigde Staten krijgen 16 miljoen mensen er jaarlijks mee te maken. Het is dan ook een van de meest voorkomende geestelijke-gezondheidsproblemen in de VS.

Vrouwen hebben twee keer zo veel last van depressieve gevoelens als mannen, en zwarte mensen hebben er het meeste last van. Mensen die zich identificeren als onderdeel van de lhbtq-gemeenschap hebben drie keer zoveel kans op geestelijke-gezondheidsproblemen, waar depressie ook onder valt.

Mensen die gediagnosticeerd worden met wat ‘een zware depressieve stoornis’ wordt genoemd, ervaren meerdere symptomen: gevoelens van verdriet en ongemotiveerdheid, ze verliezen interesse in dingen waar ze eerst van hielden, en ze hebben minder energie en eetlust. Ook ervaren ze vaak dat hun slaap wordt verstoord – ze slapen te veel of juist te weinig.

Maar hoe je depressie er ook uitziet, ermee leven is verschrikkelijk lastig. Op sommige dagen kan het al bijna onmogelijk lijken om de dekens van je af te slaan en überhaupt uit bed te komen. We vroegen een aantal gezondheidsprofessionals om tips voor die verpletterende ochtenden, waarop het voelt alsof je de wereld niet aan kan, zodat je tóch uit bed weet te komen. De tips die zij ons gaven zijn dingen waar iedereen wel wat aan heeft – of je nou last hebt van een depressie of niet.

Plan vooruit

Als je de bekende donkere wolk van anhoop voelt aankomen, kan je proberen om te anticiperen op hoe je je de volgende ochtend zal voelen, door ‘s avonds wat maatregelen te treffen.

Probeer bijvoorbeeld je wekker minstens een uur voordat je daadwerkelijk op moet staan te zetten, tipt Joy Harden Bradford, psycholoog in Georgia en host van de podcast Therapy for Black Girls. Hierdoor kun je rustig aan je dag beginnen.

“Probeer te voorkomen dat je tot het laatste moment blijft snoozen en je vervolgens moet haasten, de bus mist, te laat op je werk bent, etc.,” zegt Bradford. “Daardoor kan je je nog slechter voelen, omdat je meer stress ervaart.”

Ook geeft ze als tip om ‘s avonds alvast je kleding en de dingen die je nodig hebt voor de volgende dag klaar te leggen. Dit soort kleine dingen kunnen je helpen om je ochtendroutine simpeler te maken, zodat je ‘s ochtends niet zoveel beslissingen hoeft te nemen. Dat is volgens Bradford iets wat lastig kan zijn voor mensen met depressieve klachten.

Wees aardig voor jezelf

Op het moment dat alles in je lijf schreeuwt erom schreeuwt dat je in bed moet blijven liggen en moet zwelgen in je emoties, is mededogen voor jezelf een goed begin, aldus psycholoog Barbara Markway. Ze schreef het boek The Self-Confidence Workbook: A Guide to Overcoming Self-Doubt and Improving Self-Esteem. Het kan volgens Markway zo simpel zijn als op een bemoedigende en kalmerende toon tegen jezelf praten bijvoorbeeld door hardop of in je hoofd te zeggen: ‘Ik weet dat het moeilijk is om uit bed te komen nu. Wat rot dat je je zo naar voelt. Het is zwaar om depressief te zijn.’

“Tegen jezelf praten in de derde persoon kan je het gevoel geven dat er voor je wordt gezorgd,” zegt Markway. “Tegelijkertijd kun je jezelf zachtjes aanraken; bijvoorbeeld door je ene hand op de andere te leggen of je onderarm zachtjes te strelen. Dit zorgt ervoor dat er oxytocine vrijkomt, wat een kalmerend signaal afgeeft in je lichaam. Als je de pijn die je ervaart erkent, is de kans groter dat je met jezelf kunt omgaan. ‘Laten we eens proberen om uit bed te komen en een kopje koffie voor onszelf te zetten. Dat is het enige wat we hoeven te doen’.”

Ook zegt Markway nog: “Aardig tegen jezelf zijn en kleine stapjes zetten heeft veel meer positief effect dan jezelf uitschelden.”

Doe aan positieve zelfreflectie

In een dagboek schrijven en mediteren zijn hele goede manieren om stil te staan bij je emoties, zegt Arielle Schwartz, klinisch psycholoog in Colorado. “Wanneer je verdrietig bent, onthoud je eerder andere momenten waarop je verdrietig was,” legt ze uit. “Dit heet ‘toestandsafhankelijk geheugen’. Maar dit kun je in je voordeel laten werken. Je positieve emoties, sensaties en herinneringen zijn allemaal met elkaar verbonden. Als je je mentaal dus focust op herinneringen van momenten waarop je je gelukkig, krachtig of kalm voelde, dan zal dat je helpen om steeds meer van die positieve ervaringen terug te halen.” En dit kan weer helpen om je gemoedstoestand te stabiliseren of beter te maken.

Beweeg

Onderzoek laat zien dat regelmatige beweging voor sommige mensen helpt om de symptomen van depressie tegen te gaan. Maar als uit bed rollen en 5 kilometer op de loopband rennen niet echt aantrekkelijk klinkt, probeer dan op kleinere manieren meer te bewegen.

“Zet je wekker met uptempo muziek, iets wat je goed laat voelen,” zegt Shawna Murray-Brown, een psychotherapeut uit Baltimore. “Jezelf uit bed dansen is beter dan eruit rollen.”

Ze stelt ook voor om je lichaam even bewust door elkaar te schudden. “Ik weet het, het klinkt gek. Maar je lichaam snel door elkaar schudden op de beat van de muziek is een krachtige beweegmeditatie waardoor je je echt beter kan voelen. Vanaf het moment dat iemand met depressie haar of zijn ogen opent, kan het een wereld van verschil maken door doelbewust je energie in de juiste richting te bewegen.”

Praat met iemand

En dat hoeft niet iemand te zijn die in de geestelijke-gezondheidszorg werkt. “Vraag of iemand die je kent met een goed ochtendhumeur je wil bellen voor je aan je dag begint,” stelt Murray-Browne voor. “Bespreek dan samen iets waar je naar uitkijkt.”

Of vermijd mensen even helemaal

Volgens psychoanalyst Calla Jo uit New York kan het positief werken als er iemand is die naar je luistert en je bevestigt in je gevoelens, maar soms kan alleen zijn ook goed zijn voor je mentale gezondheid – vooral als je vrienden of familie hebt die het goed bedoelen maar niet echt snappen waar jij mee worstelt. Vaak, aldus Jo, doen deze mensen “een poging om jou te veranderen, door dat wat voor jou onveranderbaar voelt te willen veranderen, namelijk de depressie zelf”.

“Hoewel het niet altijd een goed idee is om je af te zonderen – de meeste mensen zijn toch sociale wezens – kan het soms juist herstellend werken om alleen te zijn, in plaats van ruzie te maken met familieleden of vrienden die goedbedoelde adviezen geven maar het toch niet begrijpen,” legt Jo uit. “Tijdens een depressie heb je weinig energie en soms is het te vermoeiend om telkens te moeten uitleggen hoe het zit, of jezelf te verdedigen tegen opmerkingen als ‘het komt wel goed’ of ‘zet je er gewoon overheen’. Dat kostbare beetje energie dat je wel hebt kun je beter niet verspillen aan mensen die misschien nooit zullen begrijpen waar je doorheen gaat.”

Onthoud dat omgaan met depressie voor iedereen anders is

“Aangezien depressie zich op zoveel verschillende manieren uit, is hetgeen dat jou uiteindelijk helpt om aan de dag te beginnen heel persoonlijk,” legt Jo uit. Een groot onderdeel van begrijpen wat voor jou werkt, is tijd besteden aan het ontdekken wie je bent als persoon. “Diepgaande zelfkennis is essentieel voor het creëren van een effectieve behandelstrategie.”

Voor sommigen is het feit dat je überhaupt wakker wordt onderdeel van de gruwel van een depressie,” vertelt Jo. “Veel depressieve mensen gaan slapen met een vage (of niet zo vage) wens om helemaal niet meer wakker te worden, en worden vervolgens geconfronteerd met wederom een dag waar ze niet op zitten te wachten.”

Dus als je een zware ochtend hebt en uiteindelijk besluit dat je meer tijd nodig hebt en in bed wil blijven liggen, dan is dat ook oké.

]]>
vba9zyKimberly LawsonNoor Spanjerdepressiegeestelijke gezondheidlichaamGetting Out of Bed
<![CDATA[Surviving R. Kelly toont waarom zwarte vrouwen hun misbruikverhaal niet delen]]>https://broadly.vice.com/nl/article/4399bm/surviving-r-kelly-toont-waarom-zwarte-vrouwen-hun-misbruikverhaal-niet-delenMon, 14 Jan 2019 16:20:25 +0000 Surviving R. Kelly was vooral bedoeld om af rekenen met een cultureel fenomeen. In de documentaire over de zanger uit Chicago, wiens 25-jarige carrière werd getekend door talrijke beschuldigingen van seksueel geweld en misbruik, komen voormalige medewerkers, journalisten, muzikanten, activisten en vermeende slachtoffers aan het woord. De docuserie werd in drie delen uitgezonden op de tv-zender Lifetime, en trok de eerste avond al 1,9 miljoen kijkers in de Verenigde Staten.

Het was de eerste keer dat er door een mainstream Amerikaans televisienetwerk geprobeerd werd om het privéleven van een notoire ‘jager’ bloot te leggen. Lifetime slaagde erin om zo een stem te geven aan zwarte vrouwen, die in Amerika disproportioneel vaak slachtoffer zijn van seksueel geweld.

Een ander belangrijk onderdeel van de documentaire gaat over de relatie tussen ‘een zwarte vrouw zijn’ en openheid geven over het seksueel geweld dat je hebt meegemaakt. De aanklagers van Kelly – Kitti Jones, Jerhonda Pace, Lisa Van Allen en Asante McGee – vertellen in de film openlijk over hun ervaringen met de zanger, maar spreken ook over de weerstand die ze ervaarden om naar de autoriteiten te stappen. Uit schaamte, uit angst voor wraak, of omdat ze bang waren dat niemand hen zou geloven.

En die zorgen zijn terecht. Media spelen een grote rol in waarom de verhalen van zwarte vrouwen over misbruik vaak niet worden geloofd – grotendeels omdat er niet zo vaak melding van wordt gemaakt als bij witte vrouwen, maar ook omdat er simpelweg niet naar ze wordt geluisterd. Ook in het geval van Kelly: de vrouwen die hem beschuldigden werd de mond gesnoerd, ofwel door geheimhoudingsverklaringen, ofwel door de cynische houding van het grote publiek richting hun verhalen.

Uiteindelijk besloten de vrouwen wél met hun verhaal over het vermeende misbruik naar buiten te komen – en deze verhalen kan je ook zien als voorbeeld van het feit dat zwarte vrouwen in de Verenigde Staten worstelen met het seksueel geweld dat ze meemaken.

Uit onderzoek van het Institute for Women’s Policy Research bleek dat twintig procent van de zwarte vrouwen te maken krijgt met verkrachting – dat is een hoger percentage dan vrouwen in het algemeen. Daarnaast ontdekte Dr. Gail Wyatt, professor aan de Universiteit van Californië op de afdeling psychiatrie, dat Afro-Amerikaanse vrouwen ongewilde seks eerder bespreken met vrienden en familie dan met daarvoor opgeleide professionals.

Dr. Joy Harden Bradford is psycholoog en oprichter van Therapy for Black Girls, een platform gewijd aan het verbeteren van de mentale gezondheid van zwarte vrouwen en meisjes. Zij denkt dat de onverschilligheid die zwarte vrouwen voelen over het delen van hun verhalen over misbruik, te maken heeft met trauma van eeuwenlange systematische onderdrukking, dat van generatie op generatie is doorgegeven.

“Zwarte vrouwen kunnen sterk het gevoel hebben dat ze zwarte mannen moeten beschermen. Iets wat ongelofelijk schadelijk kan zijn voor onze veiligheid,” vertelt Bradford over de weerstand die sommige zwarte vrouwen voelen tegen het ontmaskeren van een zwarte man als seksueel-geweldpleger. “Ik denk dat dit gevoel te maken heeft met het besef dat het gevangenissysteem in de VS nadelig en oneerlijk werkt voor zwarte mannen.”

Harden gelooft dat het oneerlijke juridische systeem in Amerika – waarin Afro-Amerikaanse mannen onevenredig vaak worden veroordeeld – een bepaald gevoel veroorzaakt van ‘moeten zorgen voor zwarte mannen’. En dat is een gevoel dat niet altijd wederzijds is in de richting van zwarte vrouwen en meisjes.

“Meestal hoor je over hoe het leven van een zwarte man is ‘geruïneerd’ door een aanklacht van seksueel geweld, zonder dat er verder in wordt gegaan op welk effect het misbruik heeft gehad op het leven van de vrouw in kwestie. Het gebrek aan aandacht voor het aandeel of de verantwoordelijkheid van de man, doet pijn aan mijn ogen en is hartverscheurend,” vertelt Harden.

Dream Hampton, de producer van Surviving R. Kelly, gelooft dat ‘generationeel trauma’ in de zwarte gemeenschap ook verklaart waarom sommige zwarte vrouwen liever niet hun verhaal doen over seksueel geweld dat ze meemaken.

“Er is sprake van een bepaald soort schaamte onder zwarte vrouwen: ze willen zwarte mannen niet ‘overleveren’ aan een systeem dat ze kennen als corrupt, onrechtvaardig en historisch gezien racistisch – een systeem waarvan zwarte mannen vaak de dupe worden,” vertelt Hampton aan Broadly.

De filmmaker en cultuurcriticus hoopt dat de documentaire, waar wereldwijd gigantisch veel aandacht voor is geweest, een discussie doet aanwakkeren waarin het gaat over Kelly’s positie in de muziekindustrie, over de positie van zijn vermeende slachtoffers, en dat het andere slachtoffers van seksueel geweld helpt om erover te praten.

“HIj had heel veel macht,” zegt Hampton over de vermeende relaties tussen Kelly en zijn aanklagers. “Er was sprake van grove manipulatie. Het is heel ingewikkeld. Ik hoop dat hierover gesproken zal worden en dat er dingen boven tafel komen.”

In de laatste aflevering van de serie neemt McGee de filmploeg mee naar het huis in Atlanta waar ze woonde tijdens haar relatie met Kelly. McGee, die 35 was toen ze Kelly ontmoette, stopt even als ze in de zogenaamde ‘Black Room’ arriveren. Ze vertelt hoe die kamer aan zijn naam kwam: “De hele kamer was zwart: zwarte gordijnen, zwarte meubels, en hier in het midden stond een bed.” Ze gaat verder: “Deze kamer, samen met mijn slaapkamer, was de meest vernederende kamer ooit… Hier liet Rob je dingen doen waarvan je het bestaan niet wist.”

Ondanks dat McGee duidelijk is aangedaan door weer in de kamer te zijn, zegt ze op krachtige toon dat ze op een andere plek zou zijn geweest als ze de verhalen van andere vrouwen had geloofd.

“Ik was zo fan van hem, ik kon hem gewoon niet zien als een monster,” vertelt ze. “Maar nu, nu ik weer in dit huis ben en het met mijn eigen ogen kan bekijken, heb ik spijt dat ik niet heb geluisterd naar alle beschuldigingen die er al waren tegen hem.”

]]>
4399bmDanielle Kwateng-ClarkNoor SpanjerR. Kellyracismeseksueel geweldpopulaire cultuur
<![CDATA[Ik had seks met mijn beste vriend en dat was de slechtste keuze ooit ]]>https://broadly.vice.com/nl/article/j5z7d7/ik-had-seks-met-mijn-beste-vriend-en-dat-was-de-slechtste-keuze-ooitSat, 12 Jan 2019 08:00:00 +0000My First Time is een column en podcastserie waarin seksualiteit, gender en kinkiness onderzocht worden, vanuit een nieuwsgierig en maagdelijk perspectief. Een “eerste keer” kan over zoveel meer gaan dan je ontmaagding. Van experimenteren met kinky dingen tot het uitproberen van iets nieuws en wilds: iedereen ervaart duizenden eerste keren tussen de lakens – dat is hoe seks leuk blijft, toch?

Deze week praten we met Jess Thomas over haar ervaringen nadat ze seks had gehad met haar beste vriend. Je kunt de podcast beluisteren op Acast, Google Play, Apple Podcast en Stitcher.

Ik groeide op met series als Friends en Fresh Meat, waarin mensen in een vriendengroep om de haverklap met elkaar naar bed gaan of beginnen te daten. Hierdoor dacht ik altijd dat ik op een dag best een relatie zou kunnen krijgen met een goede vriend.

De eerste keer dat ik naar bed ging met mijn beste vriend, was toen we elkaar zo’n drie jaar kenden. We raakten bevriend op de middelbare school toen hij met een van mijn beste vrienden aan het daten was, maar dat ging toen uit.

Op een avond nadat we samen uit waren geweest bleef hij slapen omdat hij niet in de buurt woonde. We waren allebei dronken, toen het gewoon gebeurde. We maakten er eerder al grappen over, maar er was altijd een van ons die het niet zover liet komen. Tot nu. In eerste instantie vonden we het allebei geweldig, hadden we veel lol met elkaar en genoten we ervan.

Als ik er nu op terugkijk, realiseer ik me dat het de domste beslissing was die ik ooit heb gemaakt. Toen we seks met elkaar begonnen te hebben, gingen we ook samen naar school en besloten we samen te wonen. Dit heeft uiteindelijk onze vriendschap verpest. Inmiddels spreken we elkaar niet meer. Op je 19de kan het een prima idee lijken om met je beste vriend waar je ook nog eens seks mee hebt te gaan wonen. Nu zou ik dat aan niemand aanraden.

We hadden afgesproken dat we met de seks zouden stoppen als een van ons verliefd zou worden op de ander. Ik ontwikkelde steeds meer gevoelens voor hem, maar heb dat nooit eerlijk met hem gedeeld. Hij ontmoette iemand anders en kreeg een relatie met haar. Daarna viel onze vriendschap min of meer in duigen. Omdat we een jaarcontract hadden getekend voor ons huis, kon ik voor mijn gevoel geen kant op. Misschien waren dingen anders gelopen als ik ouder was geweest; op die leeftijd was het ontzettend moeilijk om op een volwassen manier over mijn gevoelens te praten.

Ondertussen werd de situatie steeds erger. Dat hele jaar was ik depressief, we stopten met praten, en uiteindelijk vertrok ik uit huis. Het was een verschrikkelijke situatie, maar ik heb er veel van geleerd – ook al heeft het wel een groot emotioneel litteken bij me achtergelaten.

Na die ervaring werd ik heel principieel over naar bed gaan met mijn vrienden. Als mensen het heel graag wilden doen, drukte ik ze op het hart: “Doe het vooral dan beter dan ik. Word niet per ongeluk verliefd. Ga niet samenwonen."

Toch ben ik daarna nog een keer met een andere vriend naar bed gegaan. Dat was op een muziekfestival, en het was wederom iemand met wie ik op dat moment al jaren bevriend was. Voordat we naar het festival gingen, had ik er al over nagedacht dat er misschien iets tussen ons zou kunnen gebeuren. Maar ik was ervan overtuigd dat hij geen interesse had in mij op die manier. We sliepen samen in een tent, en op een gegeven moment lagen we lepeltje lepeltje. Al snel begonnen we te zoenen. Ik dacht: wow dit gebeurt nu echt, dit is geen droom!

Ik was bang om het er met hem over te hebben, omdat we al zo lang bevriend waren en ik hem absoluut niet kwijt wilde raken. Op datzelfde festival hadden we een gesprek over wat er was gebeurd, en hoe het zou zijn als we op die manier met elkaar samen zouden zijn. Ik zei eerlijk dat mijn leven drastisch zou veranderen als we niet meer bevriend konden zijn. We waren het er over eens dat we er niet halfslachtig in konden duiken – het was alles of niets. Ik vertelde over die verschrikkelijke eerste ervaring, en dat ik niet wilde dat zoiets nog een keer zou gebeuren. Ik wilde deze keer duidelijk zijn over mijn gevoelens. Eigenlijk zei ik min of meer: als we dit gaan doen, gaan we er ook vol voor.

Op dat moment waren we al zo emotioneel verbonden en voelden we ons zo sterk tot elkaar aangetrokken, dat onze vriendschap eigenlijk heel soepel overging in een relatie. Ik had al ontzettend veel gevoelens voor hem. Hij was iemand met wie ik goed samen kon zijn, en dat stelde me gerust. Nadat we voor het eerst seks met elkaar hadden, ging de rest vrij gemakkelijk. We kregen redelijk snel daarna een relatie, en we zijn nog steeds samen.

Als je het overweegt om seks te hebben met een vriend met wie je heel hecht bent, is mijn advies vooral: zorg ervoor dat je niet samenwoont. Let er ook op dat jullie open met elkaar blijven communiceren over jullie gevoelens. Ga niet met een vriend naar bed als je niet eerlijk met diegene kan praten, want dan wordt de seks ook iets wat jullie niet kunnen bespreken. En dat eindigt nooit goed.

]]>
j5z7d7Jess ThomasSirin KaleMelisa CanFeaturesseksliefdevriendschaprelatiesMy First Time
<![CDATA[Hardlopen weerhield me ervan om mezelf dood te drinken]]>https://broadly.vice.com/nl/article/wj3vqn/hardlopen-weerhield-me-ervan-om-mezelf-dood-te-drinkenFri, 11 Jan 2019 08:30:00 +0000 In dit nieuwe jaar onderzoekt Broadly hoe we de motivatie vinden voor de moeilijke missies die ons allemaal te wachten staan – zoals uit bed komen. In dit artikel vertelt Robyn Kanner hoe ze door hardlopen eindelijk nuchter werd.

Op een zomeravond in juli, terwijl de kinderen uit de buurt nog op straat speelden, sprak ik af met een vriend in een café om de hoek. Hij stelde voor dat ik de ‘sad boy special’ zou bestellen: een shot whiskey en een biertje. Hij vroeg wat ik van plan was om te gaan doen nu, aangezien ik net mijn baan als ontwerper had opgezegd. Nog niet zo lang voor deze avond vertelde ik graag over mijn carrière: ik werkte bij een groot tech-bedrijf, had net een start-up gelanceerd waar veel media-aandacht voor was geweest, en ik was gevraagd om te komen werken bij wat toen nog Hillary Clintons Witte Huis zou worden. Maar dat was allemaal verleden tijd. Op die avond wilde ik alleen nog maar drinken.

Ik zei tegen mijn vriend dat ik geen plannen had. Vervolgens vroeg hij, op dezelfde toon als bij zijn eerdere vraag, of ik soms plannen had om dood te gaan. Blijkbaar had hij door dat ik depressief was, en anders zag hij wel dat ik mijn lichaam toetakelde met alle drank die ik er dagelijks in gooide.

Ik zei dat ik niet van plan was om dood te gaan, en dacht: ik zit hier gewoon met een glaasje whiskey en een biertje in mijn hand, en ik probeer aan niks te denken. Ik hou van deze vriend, maar op dat moment haatte ik hem omdat ik geen zin had om te bespreken hoe het met me ging. En bovendien: alles was toch ook gewoon prima?

Tot op zekere hoogte was dat ook zo. Ik betaalde mijn huur op tijd. Ik sliep niet, maar prima. De meeste ochtenden werd ik wakker met de zure nasmaak van alcohol in mijn mond, maar ook dat was prima. Ik antwoordde niet meer op berichten, prima. Ik zat in een relatie met iemand die waarschijnlijk echt van me hield, maar ik ging weg omdat ik alleen in mijn eentje met mijn trauma kon dealen: prima.

Alles was prima, zolang ik maar aan mijn leven kon ontsnappen door te drinken. Dat was – voor eventjes – het enige wat alles beter leek te maken.

Die avond was ik op tijd thuis voor mijn favoriete nachtelijke nieuwsprogramma, World News Now op ABC. Mijn vader was, net als ik, een problematische slaper. Dit werd erger naarmate hij zieker werd – hij overleed aan MS toen ik negentien was. Toen ik klein was deed hij van negen tot half twaalf ‘s avonds een dutje. Als mijn moeder naar bed ging, stond hij op, pakte een drankje en keek televisie. ‘s Ochtends ontdekte ik dan dat hij de grappige stukjes van World News Now had opgenomen voor me, zodat ik die kon kijken voordat ik naar school ging.

Op avonden zoals deze in juli, voelde dat programma als het enige wat ik nog van hem had. Ik pakte nog een drankje, en nog een, en nog een, en keek het hele programma. Even voelde het alsof ik dichterbij hem was – wat de pijn zowel zachter als erger maakte. In het holst van de nacht is vrijwel iedere reclame die voorbijkomt een zelfhulp-spotje. Ik zag ze wel, maar ik hield mezelf voor dat ik geen hulp nodig had. Ik dacht: dit is gewoon een moeilijke zomer, ik kom er wel doorheen, maar nu moet ik gewoon even een pauze nemen van mijn leven.

World News Now liep ten einde, maar ik kon nog niet slapen. Ik had iets nodig om me te kalmeren, iets waardoor ik niet meer aan mijn vader zou denken, en aan mijn burn-out, en aan mijn gefaalde relatie. Eerder had ik een therapeut gehad, maar daar was ik mee gestopt omdat ik toch altijd aangeschoten was (ze had geen idee). Ik ging liever in mijn eentje door mijn pijn heen, dus ontwikkelde ik de gewoonte om verschillende crisis-telefoonlijnen te bellen, door het hele land. Ik wilde nooit dezelfde persoon twee keer spreken – ik wilde niet dat ze dachten dat ik een serieus alcoholprobleem had.

Die avond nam een vrouw de telefoon op. Ik gebruikte een valse naam en vertelde haar dat ik iemand nodig had om me uit deze negatieve spiraal te praten. Twintig minuten lang vertelde ze over haar twee zoons, ex-man, haar weekendplannen en haar plan om vers fruit te kopen op de markt. Het focussen op haar dagelijkse activiteiten kalmeerde me, en ik viel in slaap terwijl ik naar haar plannen luisterde.

De ochtend na dat telefoontje besloot ik te stoppen met drinken.

In plaats van zoals gewoonlijk bezig te zijn met mijn kater, kon ik alleen maar aan die vrouw denken. Na ons gesprek was ze waarschijnlijk naar huis gegaan, naar haar twee kinderen. Misschien maakte ze ontbijt voor ze. Haar routine was belangrijk: het klonk alsof ze wist waar ze mee bezig was, en wat er zou komen. Dat vond ik fijn klinken – ik denk omdat het zo ver af stond van het gesprek van de avond ervoor, zonder doel of plan. Het enige waar ik mee bezig was, besefte ik toen, is bedenken wanneer ik weer kon wegzakken in de bedwelming van alcohol.

De eerste nuchtere dag bleef ik binnen terwijl ik videospelletjes speelde met de gordijnen dicht. Ik vind gamen niet eens leuk, maar het was fijn om mijn handen te moeten gebruiken –zodat ik ze minder voelde trillen – en mijn gedachten af te leiden. Toen het donker werd ging ik naar buiten voor wat frisse lucht. Ik raakte verzonken in gedachten en mijmerde wat over het licht van de sterren en het heelal – nutteloos, maar een nodige escape van mijn eigen realiteit, die in puin lag door de alcohol. En tegenover diezelfde sterrenhemel gaf ik toe dat de drank me in mijn greep had, en dat ik machteloos was.

De volgende ochtend besloot ik te gaan rennen, op zoek naar een andere high. Als tiener liep ik graag hard. Het was als een drug, een manier om mijn hoofd leeg te maken. De laatste keer dat ik had hardgelopen was al lang geleden. Ik liep totdat ik misselijk was en er niet aan moest denken om te drinken, en toen nog een stukje verder. De stad werd langzaam wakker; een man gaf zijn bloemen water, de metro knarste over de rails, een vrouw in een fleurige blouse dronk koffie op haar stoepje. Ik vond kalmte in de kleine details van de morgen – hoe het leven daadwerkelijk werd geleefd.

Gedurende die dag beantwoordde ik een paar berichtjes die ik al die tijd had genegeerd. Niemand die ik sprak begreep waar ik mijn excuses voor aanbood. Ik dronk die dag minstens zes liter water.

Tijdens deze vroege hardlooprondjes begon ik te begrijpen hoe alles zo uit de hand had kunnen lopen: alles wat ik dronk was het resultaat van de haat die ik voelde, en de angst waar die haat vandaan kwam; ik voelde wrok jegens mijn vader omdat ik bang ben dat ook ik ooit dood zal gaan aan MS. Ook ben ik bang dat hij nooit de tijd heeft gehad om me de dingen te leren die ik moet weten. Ik ben bang dat ik altijd mensen zal blijven wegduwen als het leven moeilijk wordt, net als hij deed.

Ik begon mijn werk als ontwerper te verafschuwen omdat ik bang was dat het geen enorme indruk op de wereld maakte – dat ik iets beters had kunnen maken. Nu ik nuchter ben sta ik in contact met al mijn emoties, altijd en overal. Alle slechte dingen van mezelf heb ik helder voor ogen, en de schaamte doet me soms grimassen van frustratie, maar ik weet dat ik het verschuldigd ben aan mezelf om ermee door te gaan. Ik doe hard mijn best, en dat doe ik door te blijven rennen en naar het twaalfstappenprogramma van AA te gaan.

In het begin ging ik dagelijks naar de meetings, als onderdeel van mijn poliklinische rehab. Eerst was ik doodsbang voor de AA. Het voelde als iets waar mensen met echte problemen naartoe moesten, niet mensen zoals ik, die ooit in de running waren voor werken in het Witte Huis. In een opwelling appte ik al mijn zorgen naar een nuchtere vriend, vlak voor mijn eerste meeting. Ik wil geen ditjes en datjes moeten bespreken met de mensen daar. Drinken we allemaal water met elkaar? Is er een teken voor mensen die bij de AA komen? Wat als iemand daar me herkent van Twitter? Ik haat dit! Deze vriendin kent mijn dramagedrag wel, en appte terug dat het allemaal wel mee zou vallen en goed zou komen.

En dat kwam het ook. Al snel vond ik een groepje van twintigers en dertigers die net als ik gewoon wilden stoppen met drinken. Al vroeg in dit nieuwe sobere leven vond ik mijn sponsor: een vrouw die alleen naar die bewuste locatie van de meeting kwam omdat ze net met iemand naar bed was geweest die daarnaast woonde, en ze was te laat. Een perfecte match voor mij dus.

Iedere keer als ik met mijn sponsor bel, geeft ze me hetzelfde advies: “Fuck de mensen die je pijn hebben gedaan. Het zijn idioten,” zegt ze keer op keer. “Het enige wat ertoe doet is jouw nuchterheid.” Ik grap dan dat nuchterheid gemakkelijker zou zijn met een drankje erbij. Maar daar laat ze me niet mee wegkomen. “Als je wil drinken, doe het dan. Als je je niet meer rot wil voelen, blijf dan nuchter. Het is jouw fucking leven.” Deze tough love van haar houdt me nuchter.

Op mijn negentigste nuchtere dag zit ik klokslag middernacht alleen op de bank met een bak ijs de film over Amy Winehouse te kijken. Dat klinkt misschien zielig, maar dat was het totaal niet. Juist door te kijken naar het leven van iemand die het niet heeft gered, wist ik weer wat er op het spel stond. Even overwoog ik om wakker te blijven tot World News Now zou beginnen, om me voor even verbonden te voelen met mijn vader, maar in plaats daarvan besloot ik dat goede nachtrust belangrijker was.

Toen ik wakker werd trok ik mijn hardloopschoenen aan op mijn jubileumdag te vieren. Het was koud buiten, kouder dan toen ik was begonnen met rennen. De schaamte die ik voelde tijdens dat eerste nuchtere ren-rondje, was nu vervangen door tomeloos enthousiasme om door te gaan. Toen, en nu – net als met drinken, maar dan met het verschil dat het wél werkt – had ik tijdens het rennen geen ruimte om na te denken over rouw, werk en relaties. Ik kon me alleen maar concentreren op mijn ademhaling. Ik zette, zoals altijd, Recovery van Eminem op, en schreeuwde, net als alle andere keren, mee met zijn opening: “You can get the dick”. Het is een statement naar mezelf, dat niets tussen mij en mijn nuchterheid kan komen in te staan. Het voelt op dat moment alsof ik de wereld aankan.

Tijdens een rensessie samen met mijn sponsor, vertelde ik over dit lekkere gevoel. Ze waardeerde mijn enthousiasme, maar herinnerde me eraan dat ik een alcoholist ben met een ongeneeslijke verslaving. Mijn euforie verdween toen ik haar alle geheimpjes vertelde die ik zo lang bij me had gehouden – hoe ik mijn katers de baas was geweest door naar beneden te kijken en oogcontact te vermijden, hoe ik nog altijd het brandende gevoel mis van whiskey die door mijn keel glijdt, dat ik bang ben dat ik niet altijd nuchter zal blijven.

Ze was even stil. Ze begreep het, allemaal. Ze vertelde hoe ze het miste om haar wijn te walsen in een mooi glas, aan een tafel vol vrienden – en ze zei dat geen enkele nuchtere alcoholist weet of-ie voor altijd nuchter blijft. Het was een moment van vergiffenis, en het maakte me nederig.

Op een frisse ochtend in december van vorig jaar, speelden er weer kinderen op straat toen ik begon aan mijn laatste rondje van 2018. Mijn vader vergezelde me tijdens het rennen, iets wat hij tegenwoordig wel vaker doet. Lang voordat ik ooit een druppel had gedronken, was ik gewoon een kind dat graag tijd met haar vader doorbracht. Hij is er nu al lang niet meer, maar onze relatie blijft zich ontwikkelen. Hij is nu mijn hogere kracht, op wie ik een beroep doe als ik hulp nodig heb. Ik dronk om het verdriet van zijn dood niet te hoeven voelen. Maar nu ik nuchter ben, is hij er om me met beide benen op de grond te houden. De nagedachtenis aan hem zorgt er juist voor dat ik verder kom in het leven, in plaats van achteruit hol. Ik slaap beter, vriendelijker, zachter. Zijn aanwezigheid zorgt ervoor dat ik nuchter blijf, dat ik leef, en dat ik blijf rennen.

]]>
wj3vqnRobyn KannerNoor SpanjerhardlopenverslavingalcoholismelichaamGetting Out of Bed
<![CDATA[Dit is de porno die vrouwen in 2018 het liefst keken, volgens Pornhub]]>https://broadly.vice.com/nl/article/zmdage/dit-is-de-porno-die-vrouwen-in-2018-het-liefst-keken-volgens-pornhubThu, 10 Jan 2019 11:30:00 +0000

Terwijl de hele wereld hard aan het werk is tussen, op of onder de lakens, heeft pornogigant Pornhub weer eens de tijd genomen om ons hitsige kijkgedrag te analyseren. En als er één ding duidelijk wordt over onze geile gewoontes in 2018, dan is het wel dat vrouwen graag naar vrouwen kijken.

Onder de 'meest gezochte zoektermen' en 'meest bekeken categorieën' door vrouwen, staat 'lesbisch' in z'n eentje ver bovenaan. 'Scharende lesbiennes' en 'lesbisch trio' staan op nummer 8 en 13, 'stiefmoeder' en 'MILF' op 9 en 10.

De hoogste nieuwe binnenkomer onder zoektermen door vrouwen was 'lesbisch strap-on', en die versloeg zelfs met gemak de populaire term 'Fortnite'.

pornhub

De populariteit van vrouwen onder vrouwen is niet nieuw. Vorig jaar liet VICE dezelfde trend zien, en vrouwen in de pornohoofdrol blijkt onverminderd geliefd sinds Pornhub in 2014 begon met het in kaart brengen van het pornokijkgedrag van vrouwen.

Er zijn twee verklaringen voor, volgens psycholoog en sekstherapeut Laurie Betito, die ook in dienst is als 'Sexual Wellness Center Director' bij Pornhub. Zij legt uit dat vrouwen in lesbische porno "dingen zien gebeuren die ze zelf graag zouden ontvangen – daarom is 'pussy licking' zo'n populaire zoekterm". Vorig jaar werd die term met 281 procent meer gezocht door vrouwen dan door mannen.

In 2016, toen 'lesbisch', 'scharen', 'lesbienne verleidt hetero' en 'drie lesbiennes' onder de meest populaire zoektermen vielen, gaf de psycholoog een andere verklaring: "Als je naar deze statistieken kijkt, zou je kunnen denken dat bicurious vrouwen op zoek gaan in porno naar ideeën, dingen om te leren, bevestiging en inclusie."

Het pornojaar 2018

'Asian porno' is ook al heel lang (of in ieder geval sinds 2014) populair onder vrouwen, en in 2018 waren verwante zoektermen zelfs hoog in de top 10 te vinden. 'Japans', 'hentai' en 'Koreaans' stonden op nummer 2, 3 en 5. Op plek 4 stond 'trio'.

De resultaten van Pornhub laten ook iets eigenaardigs zien in de voorkeuren van vrouwen. Vrouwen kijken twee keer liever dan mannen naar gangbangs en dubbele penetratie, maar kijken ook twee keer meer naar romantische video's. Psycholoog Laurie Betito zegt daarover: "Vrouwen zoeken in porno naar verschillende scenario's. In hun fantasieën willen ze wel verrast en overvallen worden. Dat is interessant, want in het echt zijn ze vaak krachtig en sterk en weten ze precies hoe het zit met hun seksualiteit – maar in hun fantasieën vallen sommige vrouwen dus graag terug op meer traditionele rolpatronen."

Voor dit nieuwe jaar wens ik alle pornokijkers veel ontdekkingstochten toe in hun eigen fantasieën, wat die ook zijn. En probeer eens wat nieuws uit als je zin hebt – de laatste vijf jaar tikken we vaak dezelfde geile doch eentonige categorieën aan.

Gerelateerde video:

]]>
zmdageJustine de l'ÉgliseNoor SpanjerPornoInternetlesbischseksgeil
<![CDATA[Mijn borstverwijderende operatie stond al gepland, maar ik zag er toch van af]]>https://broadly.vice.com/nl/article/3k9g59/mijn-borstverwijderende-operatie-stond-al-gepland-maar-ik-zag-er-toch-vanafWed, 09 Jan 2019 14:17:31 +0000Van jongs af aan stopte ik al sokken in mijn onderbroek en fantaseerde ik dat ik een piemel had en mezelf kon aftrekken. Toen ik wat ouder werd, raakte ik verslaafd aan Tumblr-foto’s van jongens – ik beeldde me dan in dat ik het was. Vanaf mijn dertiende ervaarde ik complete stress over mijn borsten, en toen ik vijftien was vertelde ik mijn ouders dat ik me geen meisje voelde en knipte ik mijn haren af. Ik ging nog meer jongenskleding dragen dan ik al deed en kocht een binder om mijn borsten plat te drukken.

Met mijn geslachtsdeel had ik vrede, alhoewel ik wel liever een pik had gehad. Wel ontwikkelde ik een extreme hekel jegens mijn tieten, en ik dacht dat ik lesbisch was. Ik begreep niet waarom jongens interesse in mij hadden – ik voelde me juist one of the dudes.

Mijn moeder heeft altijd geweten dat ik meer jongen ben. Op mijn twaalfde zei ze: “An, je kan ook met vrouwen trouwen hè?” Mijn vader had er meer moeite mee. Hij wilde een tijdje niet knuffelen omdat ‘jongens dat niet zouden doen’. Nadat ik mijn ouders had verteld dat ik me geen meisje voelde, regelde mijn moeder gesprekken bij de genderpoli. Maar ik begon mijn lange haar te missen en werd verliefd op een jongen. Ik dacht: hey, ik ben toch wel een meisje! Mijn gesprekken bij de genderpoli stopte en ik liet mijn haar weer groeien.

1547038619386-_MG_1752

De jaren daarna tekende ik regelmatig een snor op mijn gezicht. Een mannelijke verkering zei dat hij dat goor vond; mannen vonden juist het vrouwelijke, zoals mijn borsten, mooi aan mij, maar ik voelde me akelig bij alles wat ‘vrouw’ aan me was. Tijdens de seks voelde het alsof er iets niet klopte. Als ik kreunde, voelde ik me naar omdat het zo vrouwelijk klonk. En als ik mijn binder afdeed, moest ik huilen. Het is bijna een lichamelijke reactie.

Op mijn negentiende werd ik verliefd op een meisje. Toen we seks hadden met een voorbinddildo, besefte ik dat dit was hoe ik het altijd had gewild. Ik huilde – alle transgendergevoelens die ik had weggestopt, knalden eruit.

Uit schaamte voor mijn lichaam durfde ik niet meer naar buiten. Ook wilde ik niet meer dat mijn borsten aangeraakt zouden worden. Een keer stond ik voor de spiegel met mijn vriendin, toen zij haar handen voor mijn borsten hield. Toen ik mezelf zo zag realiseerde ik me dat ik mijn borsten weg wilde hebben.

Vorig jaar op 1 januari scheerde ik mijn hoofd opnieuw kaal – het voelde als een bevrijding. Daarna begon mijn ‘sociale transitie’: in de whatsappgroep van mij en mijn huisgenoten stuurde ik dat ik me geen meisje voelde en ik vroeg of ze me niet meer wilden aanspreken met ‘zij’. Ik vond het best ongemakkelijk om te vragen, omdat ik met vrienden van mannelijke huisgenoten seks had gehad. Gelukkig reageerden ze allemaal heel chill. En sinds een paar maanden word ik geen Anne, maar Anne Chris genoemd.

Ook ben ik vorig jaar aan een schrijversopleiding begonnen. In mijn teksten speelt mijn lichaam geen rol, alleen mijn woorden. Daarvoor speelde ik toneel, maar die theaterdroom kwam steeds verder van me af te staan. Vorig jaar speelde ik Martha in het stuk Who’s Afraid of Virginia Woolf, waarvoor ik een jurk moest dragen. Ik was doodongelukkig. Daarna mocht ik mannenrollen gaan spelen, maar ook dat vond ik confronterend: ik wist dat ik niet aan het fysieke van een man kon tippen. In Nederland is het echt ruk wat betreft non-binaire rollen.

In januari zou ik aan mijn borsten worden geopereerd in het Slotervaartziekenhuis, maar toen het ziekenhuis failliet ging, werd mijn operatie gecancelled. Aanvankelijk stortte mijn wereld in, maar kort daarna ervaarde ik hoeveel stress ik rondom de operatie had gevoeld. Hoe uitgeput ik was. Ik vroeg me af wie ik eigenlijk ben, met of zonder borsten. Ik realiseerde me dat ik dat eerst beter moest uitzoeken. Als ik de operatie ooit alsnog onderga, wil ik er zeker van zijn en er met plezier ingaan.

Voor mijn ouders is het vooral lastig om te zien dat ik zo met mezelf worstel, maar ze steunen me zoveel mogelijk. Een paar weken geleden vertelde ik mijn vader dat ik door mijn transitie bang was om een mannelijke ex tegen te komen. Mijn vader zei: “Maar je bent nu een jongen. Als hij iets naars zegt, spuug je gewoon in zijn gezicht en zeg je ‘fuck you!’.” Ook vroeg hij laatst of hij me zijn ‘zoon’ zou noemen, en hij noemde me Chris. Mijn moeder doet ook haar best, bijvoorbeeld door ‘hey jongen’ te zeggen. Toch moet mijn moeder soms ook huilen bij foto’s van vroeger – ik ben toch haar dochter.

Soms, als ik naar foto’s kijk van mezelf met lang haar, krijg ik weer heimwee. Het leven was ook makkelijker als vrouw – als transgender persoon ben ik onderdeel van een kwetsbare groep. Dat is pijnlijk om te beseffen. Laatst bijvoorbeeld, toen zat ik in een trein met twee dronken mannen. Ik was bang dat ze iets aan mij zouden zien.

Ik durfde mijn twijfels over de operatie niet gelijk te delen in de transgendergemeenschap; ik voelde me laf en verdrietig, omdat er niks is veranderd. En ik was bang om vrienden teleur te stellen en te verliezen. We hebben een band omdat we een strijd met elkaar delen. Zou ik zonder operatie nog wel hun vriend mogen zijn? En noemen ze me dan nog wel hij? Iedereen in de transgendergemeenschap leek minder te twijfelen dan ik.

Mijn angsten en twijfels las of zag ik nergens terug. Om die reden besloot ik mijn verhaal te delen op Facebook. Ik hoopte dat andere mensen zich zouden herkennen in mijn verhaal en zich daardoor minder eenzaam zouden voelen. En dat gebeurde ook: ik ontving meerdere facebookberichten van mensen die ook angst hadden voor een borstverwijderende operatie. En gelukkig reageerden mijn transgendervrienden heel begripvol – ze waren juist trots dat ik mijn onzekerheid over wie of wat ik ben durf uit te spreken.

Het is oké om het niet te weten – weet dat.

]]>
3k9g59Anne ChrisLin WoldendorpNoor SpanjerMilou DeelenFeaturestransgenderlhbtseksualiteitlichaamtransitie